පහුගිය දවස් දෙකේ මෙහෙ නිවාඩු “Thanksgiving” වලට. නවීන “thanksgiving” සමරන්නෙ තෑගි දිනය(present-day) පදනම් කරගෙන උනත් මේකෙ ආරම්භය ඊට වඩා එහාට යනව කියල තමයි කියන්නෙ. රතු ඉන්දියානුවන් අස්වැන්න නෙලාගෙන ඉවරවෙලා දෙවියන්ට ස්තුති කිරීමක් විදියට උත්සව පවත්වල තියෙනව. ඒක තමයි “thanksgiving” වල ආරම්භය කියල කියන්නෙ. පොඩ්ඩක් විකිපීඩියා බලන්නකො වැඩිදුර විස්තර ඕනෙනම්.
thanksgiving

කොහොමහරි “thanksgiving” වැටෙන්නෙ නොවැම්බර් හතරවන සතියෙ බ්‍රහස්පතින්දා. ඒකට බ්‍රහස්පතින්දා සිකුරාදා දෙකම නිවාඩු. සිකුරද “black friday” කියල කියන්නෙ. එදාට ගොඩාක් විදුලි උපකරණ, කම්පුටර්, ඇඳුම් වගේ හැමදෙයක්ම සේල් දානව. බඩුවල ගනන් බාගෙට බාගයක් අඩුයි. ඒත් ඉතින් පෝලිමත් ඒවගේම තමයි. සමහර සේල් පටන් ගන්නව සිකුරාද ලබපු ගමන්. ඒකියන්නෙ බ්‍රහස්පතින්දා රෑ 12 ට. ඒත් මිනිස්සු පෝලිමේ ඉන්නව රෑ 8,9 ඉදල.

මම කලින් කවදාවත් එදාට බඩුගන්න ගිහින් තිබ්බෙ නැහැ. ඒත් මේපාර බලන්නත් එක්ක රෑ 12ට ෂොපින් ගියා. අපි ගිය සුපර් මාර්කට් එකේ මිනිස්සු 1000-2000 වගේ පෝලිමේ හිටිය. ඒවුනත් කොහොමහරි විනාඩි 20 වගේ අපිට ඇතුලට යන්න පුලුවන් වුනා. බඩුනම් ඇත්තටම අඩුයි. TV, camera, laptop වගේ ගොඩක් අඩුවට තිබ්බ. මම මුකුත් ගත්තෙනම් නැහැ ඒත් ලබන පාර ප්ලෑන් කරල ගිහින් ගන්න ඕනෙ කියල හිතා ගත්ත.

ආහ්හ්… මට කියන්න අමතක වුනානෙ. මට අලුත් ජොබ් එකක්(Research Associate) හම්ඹුනා. ආරම්භයක් විදියට ගොඩාක් හොඳ එකක්. පර්යේශන කරන වෛද්‍යවරුන්ට සංඛ්‍යානය පැත්තෙන් උදව් කරන්න තියෙන්නෙ. ඒක ගොඩක් හොඳ අත්දැකීමක්. මම ඒකට ගොඩාක් කැමතියි. කොහොමහරි අවුරුද්දක්, දෙකක් මේක කරන්න තමයි හිතාගෙන ඉන්නෙ. බලමුකො මොකෝ වෙන්නෙ කියල.

ආයෙත් හම්බවෙමු.

ආරාධනා පත්‍රයම මාව ටිකක් පුදුමයට පත්කලා. ඒකෙ තිබුනෙ විවාහය උදේ 10ට කතෝලික පල්ලියෙ. ඊට පස්සෙ රෑ කෑමට සහ නැටුමට වෙනම ආරාධනයක් තිබුනා. කොහොමහරි කියල තිබුන වෙලාවට මම පල්ලියට ගියා තව යාලුවොත් එක්ක. මනාල යහළු යෙහෙලියො 16 දෙනෙක් හිටිය. බැඳපු නොබැඳපු මනාළ මනාලියගෙ යහලුවො සහෝදර සහෝදරියො තමයි ඒ හිටියෙ. මල් කුමාර කුමාරියො 2යි.

කෙටි චාරිත්‍ර වලින් පස්සෙ කට්ටියම එලියට ආව. අපේ වගේ ගොඩාක් ෆොටො ගැනීමක්නම් තිබුනෙ නැහැ. එලියට ආපු මනාල යුවලට කට්ටිය සුබ පැතුව. ඊට පස්සෙ ඉතින් ඇවිත් හිටපු ගොඩක් කට්ටිය ගෙවල් වලට ගියා ඇඳුම් මාරු කරන් එන්න කියල. දවල් කෑම වෙලාවත් කිට්ටුවෙලා තිබුන නිසා අපිත් restaurant එකකට ගියා කන්න. (රෑට ගොඩක් කන්න තියෙනවනෙ කියල හිතල මම ගොඩක් කෑවෙත් නැහැ. :p)

කොහොමහරි ඉතින් කාල ඉවරවෙලා අපි ගෙවල් වලට ගියා. ඊට පස්සෙ කියල තිබ්බ විදියට රෑ 7 වෙද්දි අපි උත්සව ශාලාවට ගියා. ලංකාවෙ වගේ ගොඩක් සැරසිලි තිබ්බෙනම් නැහැ. පුටු තිබ්බෙත් නිකම් ප්ලාස්ටික් ඒව. වෙල්කම් ඩ්‍රින්ක් කියල තිබ්බෙත් නැහැ. හැබැයි වෙනම තැනක් බීමට සකස් කරල තිබුනා. බාර් වල තියෙන ගොඩාක් මත්පැන් එතන තිබුනා. එකම ප්‍රශ්නයවුනේ විනාඩි 5ක වගේ පෝලිමක් තිබ්බ බීම ගන්න යන්න. එහෙම උනේ කට්ටියට ඕනෙම විදියකට මිශ්‍ර කරල බීම ගන්න සලස්වල තිබුන නිසා. මම තාවකාලිකව බීම නතර කරල තියෙන නිසා පෝලිමේ ගිහින් දොඩම් බීමක් අරගෙන ආව. (පෝලිමේ ගිහින් බොන්න ගත්තනම් දුක නැහැ. ඒත් දොඩම් බීම ගන්න පෝලිමේ යන්නවුන එක තමයි දුක.)

8 පහුවුනත් තාම කෑම මේසයක් පේන්න තිබ්බෙ නැහැ. මෙහෙ කලින් කෑම ගන්න නිසා නිසා ඒක ටිකක් පුදුමයක් උනා. කෑම වලට වෙන කොහෙහරි යනවද දන්නෙත් නැහැනෙ කියලත් හිතුන. රෑට ගොඩක් කන්න හිතාගෙන දවල් ටිකක් කාපුනිසා හොඳ ගානට බඩගින්නෙ හිටියෙ. මෙන්න ටික වෙලාවක් යද්දි පිඟන් වලට දාල ස්පැගටි දෙන්න ගත්ත. ඒක දැක්කම තමයි දවල්ට හොඳට නොකාපු මෝඩකම තෙරුනේ. යාලුවො එක්ක හිටපු නිසා ලැජ්ජාව පැත්තකින් තියල පිඟන් දෙකක්ම අරන් කෑවත් ඒක බඩේ ගෑවෙන්නවත් මදි. ලංකාවෙ වගේ බයිට් තිබ්බෙත් නැහැ ඉතුරු හරියට කන්න. මොනව කරන්නද ඉතින් මෝඩකමට දවල්ට හොඳට නොකෑවට කියල ඉවසන් හිටියා. (මෙහෙ ඉන්න කවුරුහරි වෙඩින් එකකට යනවනම් හොඳට කාල යන්න මතක තියාගන්න. මෙහෙ වෙඩ්ඩින්වල කෑමට තියෙන්නෙ බොහොම සුළු තැනක්. ප්‍රධාන තැන තියෙන්නෙ බීමට.)

කොහොමහරි ඉතින් 10ට නැටුම් පටන් ගත්ත. ඒක පටන් ගත්තෙ මනාල යුවලගෙ නැටුමකින්. 40 විතර කට්ටියක් මයිකල් ජැක්සන්ගෙ ත්‍රිලර් නර්තනය නැටුව. ඒකනම් ගොඩක් ලස්සනයි. ඊට පස්සෙ ඉතින් අපි කට්ටියත් නටන්න ගත්ත. තවත් සිත්ගන්න දෙයක් තිබුනා. ඒ තමයි මුදල් දීල මනාලයා හෝ මනාලිය එක්ක නටන එක. අපිට එයාල එක්ක නටන්න ඕනෙනම් සල්ලි දෙන්න ඕනෙ. ඩොලර් 1,5,10,20 කැමති ගානක් දෙන්න පුලුවන්. ඒක තවත් චාරිත්‍රයක්. (දුප්පත් මම ඉතින් ඩොලර් එකක් දීල නැටුමක් ඉල්ල ගත්ත.) කොහොමහරි ඉතින් 12 වෙනකල් නැටුම් තිබුන.

අතර මැදදි නැටුම පොඩි වෙලාවකට නැවැත්තුව. ඒ මනාලිගෙ මල් කලඹ විසි කරන්න. නොබැඳපු ගැහැණු ළමයි හැමෝටම එන්න කියල මනාලි පිටිපස්සට මල් කලඹ විසි කරනව. ඒක අල්ලන කෙනා තමයි ඊලඟට විවාහ වෙන්නෙ කියල තමයි කියන්නෙ. ඊට පස්සෙ මනමාලය මනාළිගෙ කකුලෙ බැදන් හිටපු පටියක් විසිකරනව නොබැඳපු පිරිමි ළමයිනට. ඒක අල්ලන පිරිමි ළමය තමයිලු ඊලඟට විවාහ වෙන්නෙ.

අන්තිමට මනමාළ යුවල කේක් කැපුව. ඊට පස්සෙ ඒක කට්ටියට බෙදුව. ඊට පස්සෙ 12ට උත්සව ශාලව වහන නිසා කට්ටියම එලියට ආව. බාර් වහන්නෙ පාන්දර 2.30ට නිසා කට්ටියම (මනමාළ යුවල, නෑදෑයො, යාලුවො හැමෝම ) බාර් යන්න කතාවුන. මම ඉතින් අමද්‍යප වෙලා තිබුන නිසා පළමු ඇමරිකානු විවාහයේ අත්දැකීමුත් අරන් මම ගෙදර එන්න පිටත්වුනා.

එහෙනම් ආයෙත් හමුවෙමු…

උපාධිය සම්පූර්ණ කිරීමේ සතුටත් එක්ක හිතට පොඩි දුකකුත් තියෙනව. මගෙ කාර්යාල කාමරේ මාත් එක්ක අවුරුදු 2ක් එකට හිටපු රොබට්, මගෙ සහෝදරයෙක් වගේ හිටපු සැම්සන් දෙන්නම වෙන නගරයකට යනව. ප්‍රියයන්ගෙන් වෙන්වීමේ දුක හොඳටම තේරෙනව. ආහ්… කියන්න අමතක වුනානෙ. රොබට්ගෙ විවාහ උත්සවය තියෙන්නෙ මේ මාසෙ 13. පළවෙනි වතාවට ඇමරිකානු විවාහ අත්දැකීමක් ලබාගන්න පුලුවන් එදාට.

ගොඩක් කට්ටිය ඇමරිකානු ජීවිතේ ගැන තව කියන්න ලියල තිබ්බ නිසා අද මට හිතුනා මෙහෙ අලිගැටපේර පාවිච්චිය ගැන ලියන්න. ලංකාවෙ අපි අලිගැටපේර බීම බොනව සහ අතුරුපසක් විදියටත් පාවිච්චි කරනවනෙ. ඒත් මෙහෙ අයට ඒක කිව්වම කියන්නෙ “වාකලා” කියල. ස්පඤ්ඤ බාසාවෙන් “වාකලා” කියන්නෙ “ඊයා” කියන එක. මෙහෙ අයට ඒක කිව්වමත් අප්පිරියයි. මෙහෙ අය අලිගැටපේර පාවිච්චි කරන්නෙ වෙනත්ම දේකට. මෙහෙ තියෙනව කෑමක් “තොටිය” කියල. (thotiya කියල කිව්වට ඒක ලියන්නෙ tortilla කියල. ස්පඤ්ඤ බාසාවෙ ඉංග්‍රීසි අකුරු පාවිච්චි කලාට අකුරු කියවන විදිය ටිකක් වෙනස්. ඒක ගැන වෙනම ලියන්නම්කො).

“තොටිය” අපේ රොටි සහ ගෝදම්බ රොටි අතරමැදි අවස්තාවක්. මෙක්සිකානු ජාතිකයන්ගෙ ජාතික ආහාරය වගේ තමයි ඒක. එයාලගෙ කෑම වලින් බාගයක්ම තියෙන්නෙ “තොටිය” වලට සම්බන්ද ඒව. කොහොමහරි ඉතින් එයාල අලිගැටපේර කන්නෙ මේ තොටිය වල ගාගෙන හරියට අපි පාන් වල බටර් ගානව වගේ. හිතල බලන්නකො රොටි වල ගාගෙන අලිපේර කනහැටි. “වාකලා” නේද? 

ආයෙ ඉක්මනින්ම හමුවෙමු…

දැන් ඉතින් මාස දෙකක් ඇතුලත තිසිස් එක ඉවර කරන්න ඕනෙ. ඒකත් හොඳින් කෙරීගෙන යනව. ගොඩක් වෙලාවට publish කරගන්න පුලුවන් වෙයි. එහෙම උනොත් ගොඩක් හොඳයි මම PhD කරන්න ඉන්න නිසා.

දැන් ඉතින් අවුරුද්දක් විතර වැඩ කරන්න ඕනෙ. මම වාසනාවන්ත උනොත් ගොඩක් වෙලාවට Research කරන්න හම්බවෙයි. මොකද වෙන්නෙ කියල කියන්නම්කො.

මේ අවුරුදු දෙකක කාලය තුල ගොඩක් හොඳ යාලුවො හම්බුනා. සංස්කෘතිය වෙනස් උනත් මිතුරු කමට ඒක බාධාවක් නොවෙන බව හොඳටම තේරුනා. සමහර ලංකාවෙන් ඇවිත් ඉන්න අයගෙන් නම් ගොඩක් හිත රිදෙන දේවල් සිද්ධවුනා. ඒ මොනව උනත් කොහොමහරි අපේ කට්ටියගෙන් එක්කෙනෙකුට ඇර අනිත් හැමෝටම කොහොමහරි උපාධිය සම්පූර්ණ කරගන්න පුලුවන් උනා. මෙහෙ කට්ටිය තරමක් පසුපසින් හිටියත් අපේ එකමුතුකම නිසා කට්ටියටම සමත්වෙන්න පුලුවන් වුනා.

මට මෙහෙ අයගෙ ඇමරිකානු හැඟීම හොඳටම තේරුම් ගන්න පුලුවන්වුනා ඔසාමගෙ මරණය දවසෙ. එදා අපි පහුවදා තියෙන විභාගයකට පාඩම් කර කර හිටියෙ. ඔසාමගෙ මරණය ගැන ආරංචිය ආපු ගමන් කට්ටිය කෑගහගෙන ඒක සැමරන්න ගත්ත. පාඩම එතනම ඉවරයි. (මට මතක්වුනේ ප්‍රභාකරන් මැරුන දවසෙ අපේ අය සතුටුවුන හැටී. මොනව උනත් මෙහෙ අයගෙ ඇමරිකානු හැඟීම ගැන මට සමහර වෙලාවට පුදුමත් හිතෙනව. මම හිතන්නෙ මෙහෙ මේතරම් දියුණු වෙන්න ඒක ලොකු හේතුවක්. (අපේ කට්ටියගෙ රට ගැන හැඟීම ගැන ඉතින් කතා කරන්න දෙයක් නැහැනෙ.)

මගෙ එක විනෝදයක් තමයි රොබට් ඉන්න වෙලාවට ඇමරිකාවට බනින එක. මොන වැඩේ තිබ්බත් එතකොට රොබට් කරන්නෙ ඒක නවත්තල මාත් එක්ක වාදකරන්න එන එක. ඒ කොහොම වාද කලත් රොබට් හැම වැඩකදිම මට ගොඩක් උදව් කරනව මගෙම සහෝතරයෙක් වගේ. මමත් ඉගෙනීම පැත්තෙන් රොබට්ට උදව් කරනව ඒවට හරියන්න.

කොහොමහරි එකම පවුලක් වගේ ගත කරපු අවුරුදු දෙකකට ආසන්න කාලය ගොඩක් සුන්දරයි. තව මාස දෙකකින් කට්ටිය එක එක තැන්වලට යයි. ඒත් අපේ මිතුරුකම හැමදාමත් පවතින්න කියල මම ප්‍රාර්ථනා කරනව.

කොහොම වුනත් අද මම මේ ලිපිය ලියන්නෙ වොෂින්ටන් ගුවන්තොටුපොලේ ඉදන්. අවුරුදු එක හමාරකට වගේ පස්සෙ මම මේ ගෙදර එන ගමන්. මට එන්න නියමිතව තිබුනෙ චිකාගෝ, වොෂින්ටොන්, ඩුබායි වලින් ලංකාවට. ඒත් චිකාගෝ ගුවන්යානාව නවත්තල හිම නිසා. ඒනිසා මට ඩලස් වලින් වොෂින්ටන් එන්න වුනා. කොහොමහරි ඒක නිසා මට ඩුබායි වලින් ලංකාවට ගුවන් යානය එනකල් පැය 7 වගේ ඉන්න තියෙනව. මොනව උනත් කාලෙකට පස්සෙ ගෙදර යන එක ගැන සතුටුයි. ගෙදර ගියත් ගොඩක් නිදහසේ ඉන්න වෙන එකක් නැහැ ගොඩක් වැඩ තියෙන නිසා. ජනවාරි ආපහු ආව ගමන් තිසිස් proposal presentation එක කරන්න තියෙනව. මගෙ තිසිස් එක බාර ප්‍රොෆෙසර් ගෙදරදි කරන් එන්න වැඩ ගොඩක් දුන්න. බලමුකො ගියාට පස්සෙ මොකො වෙන්නෙ කියල.

මේ මාස කිහිපය ඇතුලත මගෙ ජීවිතේ ගොඩාක් වෙනස්කම් වේවි. මම තීරණයක් ගන්න බැරි තත්වයක ඉන්නෙ. හදවත සහ බුද්ධිය අතර පොඩි අරගලයක්. හදවතට තැන දුන්නොත් හැමදාම වගේ පරාජය තමයි කියලත් මම දන්නව. තීරණයක් ගන්න කාලයට ඉඩ දීල ඔහේ බලන් ඉන්න එක තමයි හොඳම විසදුම කියලත් හිතෙනව. කොහොමත් වැඩි කාලයක් බලාගෙන ඉන්න වෙන එකක් නැති වේ. බලමුකො මගෙ දෛවය කොහෙටද මාව අරන් යන්නෙ කියල.

ගොඩාක් ලියන්න ඕනෙ කියල ගත්තත් ලියන්න හිත දෙන්නෙ නැහැ. මොකක්දෝ අඩුවක් හිතට දැනෙනව. මෙහෙ යාලුවන්ගෙන් වෙන්වෙන්න වුන එකද කියල හරියටම කියන්න තේරෙන්නෙ නැහැ. මම කොහොමත් වෙන්වීම් වලට ගොඩක් අකමැති කෙනෙක්. කෙටි කාලීන බැදීමකින් වුනත් වෙන්වෙන්න මට හරිම අමාරුයි. ඒක ගොඩක් කාලෙක ඉදන් මගෙ තියෙන දුර්වල කමක්.මගෙ ජීවිතය දිහා ආපහි හැරිල බලද්දි මට පුදුමයි. ජීවිතයෙ වෙච්ච ගොඩක් දේවල් සිද්ද උනෙ මගෙ බලපෑමක් නැතුව කියල හිතෙනව. කවුරුහරි නොදන්න කෙනෙක් මගෙ ජීවිතය පාලනය කරනව කියල හිතෙනව. උසස්පෙළ ප්‍රථිඵල බලාපොරොත්තු වුනාටත් වඩා වැඩිවුන නිසා දෙවනවර උත්සාහ නොකරපු එක, ඒක නිසා විද්‍යා පීටය තෝර ගැනීම, නොසිතු විදියට සංඛ්‍යානය විශේෂ පාඨමාලාවට සමත්වීම, කවමදාවත් හිතල තිබුනෙ නැති උසස් අධ්‍යාපනයට යොමුවීම… මේ ඔක්කොම දේවල් සිද්ධ වුනෙ පුදුම විදියට. මේ දේවල් නිසා මට හිතෙන්නෙ මම යම්කිසි දෙයක් ගැන ගොඩාක් හිතල වැඩ කරනවට වඩා එන එන විඩියට වැඩ කරන එක හොඳයි කියල.

කොහොම වුනත් ඉස්සරහට වෙන දේවලුත් ඔයාල එක්ක බෙදා ගන්නම්කො. ආයෙත් හමුවෙන බලාපොරොත්තුවෙන් අදට නවතින්නම්.

මේකට වඩා ගොඩක් විශාල සත්ව උද්‍යාන චිකාගෝවල තියෙනව. නමුත් මේක නොමිලයේ බලන්න පුලුවන්වීම තමයි මේකෙ විශේෂත්වය. මේ තමයි ඇතුල්වීම.

මේකෙ මම වඩාත්ම කැමතිවුන තැනක් තමයි ඉස්සෙල්ලම හම්ඹුන සීල් මත්ස්‍යයින්ගේ වාසස්ථානය.

ඊට පස්සෙ සිංහයින්, දිවියන්, ව්‍යාඝ්‍රයින් සමීපව දැකගන්න පුළුවන්. වැඩි විස්තර ඕනෙ නැහැ. බලන්නකො ඡායරූප ටික.

මේ ඉන්නෙ දැකල පුරුදු කට්ටියනෙ…

මේ ඉන්නෙ කැන්ගරුවන්…

පහල ඡායාරූපයට කොහෙන්ද තවත් මූණක් ඇවිත්. ගනන් ගන්න එපා හොඳද…

මේ පෙන්ගුයින්ල… දාල තියෙන වීදුරුවෙ වතුර තියෙන නිසා හොඳ ෆොටෝ එකක් ගන්න බැරි උනා…

දැන් 12.30ත් වෙලා. නිදාගන්න ඕනෙ. පුලුවන් විදියට ආයෙ ලියන්නම්කො….

චිකාගෝ කියන්නෙ උද්‍යාන කළමනාකරණය ගැන විශේෂ අවධානයක් යොමු කරල තියෙන නගරයක්. නගර සැලසුම්කරණයේදි ඒ පිළිබඳව හොඳ සැලකිල්ලක් දක්වල තියෙනව. සංචාරක ආකර්ශනය අතින් නේවි පියර් වලට පමණක් දෙවෙනිවන මිලේනියම් පාර්ක් එයට හොඳ උදාහරණයක්. සම්පූර්ණ විශාලත්වය අක්කර 24.5 වන මෙය මෙය ඉදිකිරීම ආරම්භ කරල තියෙන්නෙ 1998. ඉදිකිරීම් සම්පූර්ණ කරන්න අවුරුදු 5ක් පමණ ගතවෙලා තියෙනව. මේ සඳහා වැයවී ඇති සම්පූර්ණ වියදම ඩොලර් මිලියන 475ක්.

මෙහි තියෙන සිත්ගන්නා තැනක් තමයි බෝන්චි ඇටයක හැඩය ගත්තු නිසා “ද බීන්” නමින් හැඳින්වෙන ස්මාරකය. අඩි 66 දිගින් සහ අඩි 33 පළලින් යුත් මෙය ඉදිකරල තියෙන්නෙ මළ නොබැඳෙන වානේ වලින්. විශාල වාර ගණනක් ඔපමට්ටම් කිරීම නිසා තමයි මෙය කණ්නාඩියක් දිස්නයෙන් යුක්ත වෙන්නෙ. චිකාගෝ නගරයේ ප්‍රධාන ගොඩනැගිලිවල ප්‍රතිබිම්බයක් මේ තුලින් දැක ගන්න පුලුවන්. මෙහි සුවිශේෂී හැඩය නිසා මෙයින් විවිධ ආකාරයේ විසුලු ප්‍රතිබිම්බ ලබාගන්න පුලුවන්. ඒනිසා තමයි විශාල පිරිසක් මෙය අසල විවිධ ඉරියව් වලින් ඡායාරූප වලට පෙනී සිටින්නෙ.

මෙහි ඇති පදික පාලමත්(BP Pedestrian Bridge) විශේෂ වෙන්නෙ එහි හැඩය නිසා. මෙහි හැඩය දැකගන්න පුලුවන් ඉහල ඉඳල ඡායාරූපයක් ගත්තොත් විතරයි. ඒ හින්ද අන්තර්ජාලයෙන් ගත්තු ඡායරූපයක් තමයි එක් කරන්න වෙන්නෙ.

ආසන 4000කින් යුක්ත ශාලාවත් (Jay Pritzker Pavilion) මෙහි ඇති තවත් විශේෂ තැනක්. බලන්නකො ඒකෙ වහලය දිහා.

කුඩා ළමයින්ගෙ සිත් ගත්තු තැනක් තමයි “ක්‍රවුන් වතුරමල”. අඩි 50 උස ගොඩනැගිල්ලක් ආකරයෙන් තමයි මෙය ඉදිකරල තියෙන්නෙ.

LED මගින් මෙහි මිනිස් මුහුණු වීඩියෝ නිරූපණය කෙරෙනව. එමඟින් මෙයට සජීවි බවක් එකතු කෙරෙනව.

මේ ආසන්නයේම තිබෙන “බකින්හැම් වතුරමල” ඉතාම අලංකාරයි.

රාත්‍රී කාලයෙදි විදුලි බල්බ මඟින් මෙහි අලංකාරය තවත් වැඩිකරනව.(මේ ඡායාරූපය නම් ලබාගත්තෙ අන්තර්ජාලයෙන්)

චිකාගෝවල තවත් විස්තර එක්ක ආයෙත් ලියන්නම්…